Wonen in Spanje

Bewolkt

Zaterdag 31 maart 2007

Geen zonsopkomst vandaag! Het is bewolkt, winderig, 12 graden. Het ziet ernaar uit dat het weer gaat regenen. Mij best, alles wat deze week valt, valt volgende week niet. Volgende week is het Semana Santa, de belangrijkste feestweek in Spanje, met veel processies, en mijn moeder komt logeren!

De druiven lopen al aardig uit.....

Meidoorn

Na een koude, winderige en natte donderdag (43 mm neerslag) is er vandaag weer een waterig zonnetje te zien aan de lichtbewolkte lucht. De meidoorn bloeit al. Edwin zit in Nederland maar hij heeft instructies achtergelaten, vandaar dat jullie toch iedere dag een kort berichtje aantreffen.

Ruiken

Donderdag 29 maart 2007.

Om 6 uur 15 uur loopt de regenmeter bijna over. Snel hol ik heen en weer en gooi hem leeg, weer 30 mm. Gisteren en vannacht maakt het samen 52 mm regen. Even optellen, 104 mm, kom daar in Nederland maar eens om. Dat is veel meer dan het Nederlandse maandgemiddelde en dat in drie dagen. Het is beesten weer, met zware windstoten en regen, vooral veel regen.

 

“Ik ben toch niet gek!” Jullie daar in Nederland mij van die triomfantelijke mailtjes sturen over zon en blauwe luchten en geurende hyacinten. Goed, dan kom ik gewoon naar het zonnige Nederland om te ruiken of de geur van de bloeiende hyacinten die van de oranjebloesem overtreft. Vandaag vlieg ik naar Amsterdam en dinsdag ben ik weer terug want dan is het weer hier hopelijk wel opgeknapt. Kostte vroeger een vliegticket een vermogen nu heb ik een retourtje voor 120 euro. Dus dat is nog wel te doen. Er is ook meer keus deze keer vlieg met Vueling vanaf Valencia. Natuurlijk kom ik niet alleen voor het mooie weer naar Nederland. Mijn vader is zaterdag jarig, wij vieren het met een etentje op de camping waar wij 40 jaar geleden woonden, in de Noordoostpolder. Daarna gaan we het kampeerterrein bekijken, het lijkt mij raar om na veertig jaar daar weer eens met mijn vader te wandelen. Reken maar dat de bomen gegroeid zijn in die veertig jaar. Ik ben benieuwd. Toen was ik 10 en nu ben ik 50, mijn vader wordt zaterdag 80. Van harte gefeliciteerd!

Wegenbelasting

Woensdag 28 maart 2007. (Kijk voor nieuwe info op wegenbelasting 2008)

Met een flinke snelheid rij ik door een enorm gat in het asfalt. “Het wordt tijd dat Paco daar een beetje koud asfalt in komt storten”, zeg ik tegen Cokky die mij kwaad aankijkt omdat ze vindt dat ik met haar Opel Sintra te hard over het weggetje naar Gata de Gorgos rijdt. Af en toen zit er een flink gat in het wegdek. Prima vind ik, het is goedkoop en scheelt een dure verkeersdrempel, mij hoor je niet klagen over de Spaanse wegen.

Drie grote zware auto´s hebben wij nu, een 6 cilinder, een vijf cilinder en een vier cilinder. Goed, het is een beetje veel, ik moet ze zien schoon te houden, een twee cilinder motor heb ik ook nog in het schuurtje staan. “Dat kost toch een kapitaal aan benzine en wegenbelasting”, vraagt een man uit Holland die hier op vakantie is. Nou, dat valt wel mee want onze laatste aanwinst, de Landrover, is een bedrijfsauto. Niet dat er veel verschil valt te ontdekken met een personen auto, hij heeft gewoon vier zitplaatsen maar de bagageruimte is afgescheiden met een soort hondenrek. Die kan eruit maar als de auto dan ITV, APK dus, gekeurd wordt moet hij er wel weer in zitten. Anders krijg je problemen. Vorig jaar is de accijns op de benzine en diesel, binnen de deelstaat Valencia met 2 cent verhoogd om de kosten van de gezondheidszorg te dekken. Dat valt mij pas op als we Murcia, een andere communidad, binnenrijden waar de benzine maar 97 eurocent kost. Ja, het moet uit de lengte of de breedte komen. De wegenbelasting is in Spanje een gemeentelijke belasting en voor de Landrover rekent de gemeente nu 108 euro per jaar. Over een paar maanden heeft Paco heus het gat wel met een beetje koud asfalt dicht gemaakt, no problema

Woensdagochtend 28 maart 2007

Regen, om 8.15 uur zat er weet 13 mm in de meter. Dat is dan samen 62 mm in drie dagen, gaat dus lekker. het is 9 graden en gisteren bereikte de temperatuur net niet de 13 graden. Er is geen wind en geen opkomende zon.

Onroerendgoedbelasting

Dinsdag 27 maart 2007

Dit is ons huis niet, en dit huis is het ook niet. Foto na foto komen de huizen uit de omgeving voorbij, totdat ik eindelijk een bekende zie op een foto, mijn vader. Hij staat nog bij het goede huis ook, dat van ons. Al jaren wordt de Impusto Bienes Inmuebles Urbana de Spaanse onroerendgoed belasting automatisch van onze rekening afgeschreven. Officieel wonen wij op nummer 19 en niet op nummer 15 zoals we eerst dachten. Het viel dan ook nooit op dat er twee maal belasting werd afgeschreven. Tot dat onze knappe gestor, Ingeborg een afschrift nodig had van de onroerend goed belasting. Hierop staat de getaxeerde waarde en die heeft ze nodig bij de opgave voor de Spaanse vermogensbelasting. Ja, toen kwam het uit dat wij voor twee huizen betaalden. Daarom laat de ambtenaar in het gemeentehuis ons foto´s zien van alle huizen uit de wijde omtrek. Weet u zeker dat dit huis ook niet van jullie is? Hij laat ons een vergeelde zwart-wit foto zien van lang geleden. Nee, wij hebben echt maar één huis en het is veel nieuwer. Hij legt de foto apart, “die woning moeten we nog opnieuw taxeren. De laatste jaren zijn de huizen namelijk enorm in waarde gestegen.” Ja, dat is ons bekend. Voor 90.000 euro koop je nu echt geen huis meer met een halve hectare grond. De ambtenaar gelooft mij uiteindelijk en ze gaan regelen dat wij de vier jaar onterecht betaalde belasting terug krijgen. Vijf maanden later krijgen we de te veel betaalde belasting netjes terug gestort. Vol spanning kijk ik naar uit naar de taxatiewaarde van ons huis, zou het ook opnieuw zijn bekeken, zou het 300.000 euro of meer zijn, er worden hier in de omgeving huizen verkocht voor 450.000 euro. Dat wordt dokken, nou ja de gemeente heeft toch ook geld nodig. Aha, daar staat het, nee hoor niet hergetaxeerd, ze zijn ons vast vergeten. De waarde van het onroerendgoed is 35.721,-- euro. Ons huis heeft wel vier slaapkamers en twee badkamers, hoor. Denken ze bij de gemeente dat wij in een geitenstal wonen. Ik wil ook een hertaxatie, begrijpen ze dan niet dat ik met deze taxatie Ingeborg niet onder ogen durf te komen?

Vandaag bij Benidorm, je zou toch net een weekje vakantie hebben genomen.

Dinsdagochtend 27 maart 2007

Veel regen, gisteren 25 mm, vannacht 24 mm en het gaat nog steeds door. Neem maar van mij aan dat een originele regenfoto veel moeilijker te maken is. Geef mij maar een saaie zonsopkomst met een strak blauwe lucht. Ach, de boeren zijn er blij mee. Om 8.00 uur, geen wind, zware regen, luchtvochtigheid 99%. Agenda: naar Ingeborg om de Landrover op mijn naam te laten zetten.

Inkomstenbelasting

Maandag 26 maart 2007.

Ingeborg is onze vrouwelijke gestor in Altea, vroeger was ze een beetje stug, toen vond ik haar eigenlijk niet zo vriendelijk. Maar goed, misschien komt het omdat zij mijn Spaanse belasting aangifte doet. Dat is toch een ernstige zaak.

Net heb ik de aangifte 2006 via internet naar Nederland verzonden, omdat wij inkomen uit Nederland hebben ben ik dat verplicht. Niet dat Nederland iets inhoudt, als je in Spanje woont, heft de Spaanse regering de belasting over het totale inkomen, ook over het geld dat vanuit Nederland wordt overgemaakt. De eerste twee jaar betaalden wij gewoon belasting in Nederland. Ik dacht dat het toch niet zoveel zou schelen met Spanje. Hier moet je dan weer naar een “gestor” die alles invult en gewoon in één keer aangifte doen in Nederland dat was gemakkelijk. Nu doen we al weer een tijd in Spanje aangifte.

“Uw belastbaar inkomen wordt dan 4500 euro”, zegt Ingeborg streng. “Ja, dat had ik al verwacht dat ik dat moest betalen”, zeg ik een klein beetje teleurgesteld, “precies hetzelfde als in Nederland.” “Nee, dat moet u niet betalen, dat is hier in Spanje uw belastbaar inkomen.”, en ze kijkt mij geïrriteerd aan, net als vroeger mijn juf op de lagere school. Eerst denk ik nog dat ze de eenmalige uitkering van een koopsompolis is vergeten, dat was toch dik 8000 euro. In Nederland komt die boven op je inkomen en wordt dus fors belast. Hier gaat het zo, legt Ingeborg geduldig uit.

Storting op 29.12.1989 van, € 2.727,-- (die mocht ik toen van mijn inkomen aftrekken) Uitgekeerd bedrag: € 8.375 ,-- . Winst is € 5.647,-- Vrijgesteld omdat de investering meer dan vijf jaar geleden is ingelegd: 75% Dus is 25% belast: € 1.411,-- . Toch heeft Ingeborg mooie ogen en ze is nog jong ook, ze gaat verder, maar voor elk jaar vóór 1994 gaat er 14,28 vanaf. Dat is dus: 6 jaar x 14,28 = 85,68% vrijgesteld. Mooie handen heeft ze ook, denk ik. Dan blijft er 14,32% over van €1.411,--. Dan moet u € 202,--belasting betalen.

Ik geef het toe, ik hou van Ingeborg!

Maandagmiddag 26 maart 2007

Maandagochtend 26 maart 2007

Het duurde lang maar hier is dan de foto van een palmblad met regendruppels. Vannacht heeft het 2 mm geregend. Om 8.30 uur is het 10,5 graden. De luchtvochtigheid is 89% er is geen wind en er is geen stukje blauw te zien. Er is voor de aankomende week veel regen voorspeld. Als het droog blijft gaan we het brandhout uit de boomgaard te halen.

Marcha Sierra de las Pilas

Zondag 25 maart 2007

Bhè, bhè, bhè een hele kudde geiten holt met de 300 fietsers mee in de berm over het asfalt. Ik wist niet dat geiten zo´n snelheid konden ontwikkelen. Een wanhopige herder holt mee tussen zijn kudde, hij is een jaar of dertig en kan heel hard hollen maar de kudde van 600 geiten gaat in blinde paniek er van door. Dit is de eerste “marcha” een fietstoertocht die ik mee maak die gecontroleerd is door een auto en een hele colonne politiemotoren.  Daar moet heel de bups achter blijven en zo wordt voorkomen dat het een wedstrijd wordt. Nog nooit heb ik zoveel in mijn remmen moeten knijpen. Een automobilist schat wielrenners nooit goed in, laat staan als je erachter moet blijven rijden. Een heuveltje gaat hij met 30 per uur op, dan trap ik mij dus suf en naar beneden gaat het niet harder dan 40 per uur en doen mijn handen zeer van het remmen. Dit is de nieuwe tijd, zo probeert de organisatie ongelukken te voorkomen maar ik weet een paar keer maar net op tijd een valpartij te voorkomen. Meer dan 100 km in een dicht opeen gepakt peloton rijden is geen pretje. De natuurlijke selectie ontbreekt totaal, de fietsers verspreiden zich niet. Voortaan rij ik zulke tochten dus niet meer. Het hele peloton moet stoppen en zo krijgt de herder zijn geiten weer terug. Een heel jaar gebeurt er niets en dan komt in één keer het halve politiekorps langs met 300 gekleurde geiten erachter logisch dat er dan paniek uitbreekt in de kudde. Toch kan ik erg van zulke typische Spaanse dingen genieten. Dat maakt het de moeite waard. Ook het weer is perfect, geen wind, geen wolken en een graad of 18. Op het hoogste punt van de route stopt iedereen voor de almuerzo, met stokbroodjes, appel, banaan, frisdrank en tot mijn verbazing ook blikjes bier. Ik denk na al die jaren nog zo Hollands, sport en alcohol? Wat is nu een almuerzo zonder alcohol, ondenkbaar. Na een half uur gaan we weer verder en bij terugkomst is er natuurlijk weer gratis bier en zijn er broodjes. Wij van de club gaan eerst douchen en daarna uitgebreid uit eten. Ondertussen is het half vier geworden. Om 6 uur rijden we weg uit Murcia en om 8 uur zijn wij eindelijk weer thuis. Dat was dus een dag van 5 uur ´s ochtends tot 8 uur ´s avonds . Erg gezellig maar een stuk vermoeiender dan een tocht van 5 uur met groep A.

Vroeg

Zaterdag 24 maart 2007

 

Goed, dan ben jij dus om 6 uur zondagochtend in Alcalali, zegt Armando. Dat is natuurlijk behoorlijk vroeg maar we gaan dan ook naar de eerste echte “Marcha” van dit jaar en hij is in Murcia. Ongeveer 200 kilometer zuidelijker.  O ja, gaat Armando verder, en houd er rekening mee dat de klok vannacht een uur vooruit wordt gezet, dus het is dan eigenlijk pas vijf uur. Dat was mij even ontgaan en weer overvalt mij een gevoel van bewondering voor de 6 Spanjaarden die mee gaan fietsen en maandag weer rustig naar hun werk gaan. Goed hoor.

Nog veel vroeger dan ik had verwacht komt Ruud zijn Landrover al brengen. “Je hebt hem tenslotte al betaald en wij hebben toch nog twee auto´s ter beschikking dus hier is hij.” Dat komt mooi uit want de Volvo staat nog steeds bij Juanjo. Nu kunnen we eindelijk het brandhout gaan ophalen. Het wordt voor de Landrover trouwens de eerste keer dat hij echt moet werken. Aanhanger erachter en de boomgaard in. Het is een sterk werkpaard waar wij nog 20 jaar lang plezier van willen hebben. Dat moet ook wel want volgens Ruud had ik anders beter zijn Landrover niet kunnen kopen en voor het zelfde bedrag, 20 jaar lang brandhout thuis kunnen laten bezorgen. Ja, daar heeft hij een punt. Ineens denk ik aan mijn in Nederland werkende vriend, hij heeft altijd wijze opmerkingen zoals, “Een hobby mag best wat geld kosten.” En zo is het maar net.

Zaterdagochtend 24 maart 2007

Om 7.20 uur komt de zon boven de berg uit. Het is onbewolkt. Er is een klein beetje wind vanuit het land, gelukkig is de kou over het is al 10 graden. Alles is kurkdroog, de poezen kunnen lekker in het hoge gras spelen.

Beetje murw

Vrijdag 23 maart 2007

 

Veel lezers van mijn weblog weten dat het weblog van Dick www.dickvanderplas.nl/index2.html al meer dan een week niet te bereiken is.

“Vandaag weer geklaagd bij de helpdesk, opnieuw alle begrip en veel beloften, maar ik word een beetje murw. Ik kan me er niet eens meer kwaad om maken.”

 

Beetje murw.

 

Op het moment dat hij bij ons onder de douche wil stappen, de kraan open doet en er komt geen druppel water uit de douchekop zegt hij, “apenland” Dick, mijn werkende vriend, is verwend. In Nederland doet alles het altijd. Hier in Spanje zitten wij wel eens een paar uur zonder water en van een stroomstoring kijkt niemand meer op. Als het lang duurt ben ik wel eens bang dat niemand belt om het door te geven, zo normaal is het. Over sommige dingen wind ik mij eerst op en na een paar dagen komt er een soort gelatenheid over mij. Ach, het is nu eenmaal zo. Als het nog langer duurt dan ga je zelf een oplossing verzinnen. Wij wonen aan een onverhard, doodlopend weggetje, al twee maanden gaapt er aan het begin van het weggetje een enorm gat. Wij rijden nu door een boomgaard naar de verharde weg. Vijf dagen zouden de werkzaamheden duren. Eerst word ik kwaad, dan denk ik zal ik naar de gemeente gaan om te klagen en dan leg ik mij bij de situatie neer. Het is gewoon niet anders. Dan ben ik een beetje murw. De bestelde wc bril is er nog steeds niet. De Volvo staat vanaf 8 november bij de garage van Juanjo, het is een vriendelijke en lieve man, maar soms… Ook in dit geval ben ik een beetje murw. De oplossing dient zich vanzelf aan met de komst van onze vrienden uit La Nucia. Zij gaan met een nieuwe Kip HyLine caravan en een nieuwe Range Rover door Europa zwerven. Hij wil zijn 3 jaar oude Landrover Discovery inruilen, zonde, dan nemen wij hem wel over. Dat gevoel van Dick ken ik ook, op een gegeven moment kan het je niets meer schelen. Maar kijk, alles komt heus wel goed, alleen je weet nooit wanneer. De Volvo doet het niet, het weggetje is nog steeds afgesloten en ze voorspellen regen voor maandag. Dat wordt dus met de Landrover door de blubber rijden, leuk toch!

Vrijdagochtend 23 maart 2007

Goedemorgen, over het weer zal ik maar niets meer zeggen. Op speciaal verzoek van de vrouw van mijn werkende Nederlandse vriend wat meer bloemetjes. Ik geef toe dat de ochtend foto´s wat saai beginnen te worden. Zo gauw het gaat regenen komen er foto´s met regendruppels aan palmbladen, dat beloof ik.

Embalse de Isbert

Donderdag 22 maart 2007

 

“Dit project is een totale mislukking, u bent ontslagen.” Zo moet het gegaan zijn. Ik kijk naar de niet werkende stuwdam, de nachtmerrie van een onbekende Spaanse ingenieur, dat kan niet anders. Zoek je zo´n mooie plek uit om water op te stuwen, daar waar de kloof “van de hel” heel smal is. Dus heb je maar een heel “klein” dammetje nodig om een groot meer te laten ontstaan, perfecto. Met veel moeite laat hij de stuwdam bouwen en dan maar wachten tot het heel hard gaat regenen. En ja hoor, daar komt het water kolkend aanstromen door de barranco, prachtig levensbrengend water nodig voor de bevolking en de landbouw. Maar wat is dat? Het water stopt maar heel even voor de dam en zakt dan heel snel weg om als ondergrondse rivier verder te gaan. Project mislukt.

Veel riviertjes in deze buurt gedragen zich zo, ook zonder stuw zakt het water plotseling weg in de stenige rivierbodem om een kilometer verder weer boven de grond te komen. Om de dam te bewonderen, vanaf de plaats waar het water had moeten staan, zijn wij in de barranco de inferno afgedaald via het eeuwenoude ezelpad van de duizend treden. Het is een prachtige wandeling die start bij het dorpje Fleix en ons drie uur kost. De combinatie van het imposante landschap de natuur en de stuwdam maakt de tocht voor mij zo bijzonder. In deze wereld is de natuur altijd de grote verliezer, ze heeft geen stem en kan zich niet verdedigen. Alleen hier, in de kloof van de hel, heeft de mens nu eens verloren en dat maakt embalse de Isbert een bijzonder monument.

Donderdagochtend 22 maart 2007

Vijf graden is het om 7.15 uur. De wind komt vanuit het binnenland en is erg droog met maar een luchtvochtigheid van 38%. Het is onbewolkt. Gisteren was één van de koudste dagen van deze winter,  het werd niet warmer dan 12 graden.

Landbouw

Paardenkracht

Woensdag 21 maart 2007.

Hier gaan we wonen, gelijk waren wij verliefd toen we na heel lang zoeken de groene Vall de Pop binnenreden. In de vallei liggen een aantal mooie dorpjes waaronder Xaló. Er is veel veranderd in de afgelopen 12 jaar. Natuurlijk misgun ik de bewoners van de vallei hun welvaart niet, zij willen ook meerdere keren per jaar op vakantie en twee auto´s. Ik wist ook best dat de wijndorpjes niet meer kunnen bestaan van de landbouw alleen. Voor 90 cent per liter tanken wij regelmatig in de bodega een 5 liter jerrycan vol. Voor 1 euro kopen we 5 kilo sinaasappels van een mannetje langs de weg. Hij is blij want het is het dubbele dat de opkoper ervoor geeft. De peulen van de Johannesbroodboom zijn niets waard en blijven achter onder de bomen. Sommige amandelenboomgaarden zijn het afgelopen jaar niet geoogst omdat het niet loonde. Toch kost een hectare 220.000 euro, want dat is de minimale grootte om op te mogen bouwen. In heel de vallei is maar één jonge boer, Vicente, die probeert te leven van zijn land. Hij hoopt dit jaar een tuincentrum te openen, het vijfde. Pepe weet hoe het komt dat het onmogelijk is om van de landbouw te leven. Vroeger hadden ze geen water, geen stroom, geen auto, geen riool, dus hoefde ze ook die rekeningen niet te betalen. De laatste landbouwers zijn bejaarde mannen die nog doorgaan zoals hun voorouders honderden jaren lang voor hen deden. Enkele zonen helpen als ze als vrij zijn maar de meeste hebben een hekel aan het werk op de “campo”.

Vanmiddag reden we de vallei weer binnen, door het felle tegenlicht vielen de nieuwe huizen en hallen niet op. Een boer ploegde met zijn paard tussen de netjes gesnoeide druivenstruiken. Alsof we 40 jaar terug in de tijd gingen. Gelijk waren we weer verliefd, het is nog steeds een prachtige vallei.

Woensdagochtend 21 maart 2007

Om 7.15 uur is het nog koud, 6 graden met een wind uit het binneland. De luchtvochtigheid is maar 40%, er zijn geen wolken.

Brandhout

Uitzicht op Col de Rates

Dinsdag 20 maart 2007.

Hoe krijgen we nu het brandhout uit de boomgaard? De Volvo met trekhaak staat nog steeds bij Juanjo en de trekhaak van de Sintra ligt achter het schuurtje, maar die mag er eigenlijk niet meer onder worden gezet. Natuurlijk kunnen de stoelen uit de Sintra om plaats te maken voor het hout. Zonde, want de hoop brandhout ligt prachtig 1 meter hoger en de aanhanger past er zo onder. We hoeven het alleen maar naar beneden te gooien, het landbouwterras af, hup zo de aanhanger in. De motorzaag gromt lekker en in afwachting van kleine stukken brandhout zoekt Cokky wilde asperges voor in de tortilla. Het is een prachtige plek met uitzicht op Col de Rates en Parcent, even verder op bloeien orchideeën. Nog één ochtend en we zijn klaar. Misschien heeft Pepe nog wel ergens een boomgaard want deze is bijna leeg en we hebben alles netjes opgeruimd. De takken liggen op een brandstapel en het brandhout ligt op een hoop te wachten om met de aanhanger naar huis te worden vervoerd. Terug naar huis stoppen we in Xaló, Cokky voor brood en ik voor Juanjo. Hoe gaat het met de Volvo, Juanjo? Hij krijgt een pijnlijke uitdrukking op zijn gezicht. Het is niet de gerepareerde benzinemeter, het is niet de vlotter, het is niet de bekabeling, kortom hij weet het niet. Maar de oplossing is in zicht, donderdag gaat hij met de Volvo naar Altea daar werkt een vriend van een vriend en die gaat, samen met zijn baas de oplossing zoeken. Dan moet het lukken met die benzinemeter. En waar werkt die vriend dan, vraag ik? Juanjo lacht en zegt, “Bij de Volvo garage.”

Dinsdagochtend 20 maart 2007

Om 7.36 uur. Het is koud, 7 graden maar heel erg helder. Er staat een krachtige westenwind vanuit het binnenland, de luchtvochtigheid is maar 37% dus alles is kurkdroog. Ik durf het eigenlijk niet te zeggen maar we hebben regen nodig. Op 19 februari hadden we het laatste buitje en dat was maar 4 mm.

Benissiva

Maandag 19 maart 2007

Vaak heb ik geluk in mijn leven. Als wij komen aanfietsen slaat de kerkklok net acht uur en geeft de grote thermometer op het pleintje in Xaló al 15 graden aan. Armando besluit dat hij, Ruben en ik met groep B meegaan naar Benissiva. Dat wordt dus een lekker rustig tochtje met groep B en dat komt goed uit want ik voel mijn linkerbeen en mijn kont na de 130 km van gisteren. Maar wat krijg je als product A met B mengt, chaos. Al snel zien we achter ons geen Cokky en Juan meer, en voor ons rijdt Ruben ergens alleen. In Pego wachten we op elkaar. Cokky komt maar zonder Juan, hij is omgedraaid, er staat te veel wind. Dan besluit Cokky in Pego dat ze rechts af wil omdat onze route een klimmetje heeft waarbij je even 20 meter op de pedalen moet staan. Ik zie het pas te laat en denk dat ze, net als Juan naar huis gaat.  Ik leg Paco uit dat ik haar wel ophaal en langzaam met haar naar Benissiva kom. Maar ik snap niet waar ze gebleven is, ik zie haar nergens meer. Dan maar alleen verder. Even buiten Pego komen Armando en Ruben mij weer tegemoet fietsen, ze komen mij halen omdat Cokky en de rest inmiddels ergens voor ons richting Benissiva fietsen. Ruben rijdt zo hard dat eerst Armando het niet meer kan bijhouden en daarna moet ik ook afhaken. Eén kilometer voor het eindpunt is heel de groep weer bij elkaar. Armando en Ruben willen echter geen almuerzo en stappen na een colaatje weer op om meer kilometers te maken. Ik blijf natuurlijk heel trouw bij mijn Cokky om haar straks naar huis te begeleiden en dat begrijpen ze volkomen. Soms heb je een beetje geluk nodig.

Maandagochtend 19 maart 2007

Een heel klein beetje wind heeft ervoor gezorgd dat buiten alles kurkdroog is. Om 7.15 uur is het 15 graden en de luchtvochtigheid is maar 44%. Hier en daar is er een wolkje te zien. Het is vandaag San Jose, dus moeten we om 8 uur bij de bar zijn om te fietsen.

Barx

Zondag 18 maart 2007.

“Kill him”, waren de laatste woorden van Gareth, ze zijn als aanmoediging bedoeld om de laatste dag van Em, zijn logé, onvergetelijk te maken. Em landt vanavond om 23.30 uur in Liverpool, moet dan nog 1,5 uur naar huis rijden, en morgen moet hij weer werken. Al vierhonderd mijl gefietst en mooi weer gehad, zegt hij gelukkig. Vandaag gaan wij van groep A er nog eens 80 mijl aan toe voegen. Dan heeft hij 770 km in één week gereden. Soms verbaas ik mij over het fanatisme van wielertoeristen die hier een weekje komen logeren. Als we op het hoogste punt van onze route, in Barx een blikje cola drinken wijst Em achter mij naar de tv waarop het weerbericht te zien is, en dan begrijp ik het fanatisme weer. Ik tel 15 zonnen in Spanje en heel veel wolken waaruit druppels vallen boven Engeland. In Schotland is door de weerman pessimistisch een sneeuwvlokje geplaatst. Ik probeer hem nog wat op te vrolijken door het weerbericht te vertalen, de temperatuur blijft hier ook geen 23 graden, woensdag zakt het naar de 15 graden. Maar ik geloof niet dat het erg helpt want hij valt de volgende helling met ongekende energie aan. Zonder Em was ik vandaag alleen maar met Armando geweest want Javi heeft “gripa” en Ruben, het 28 jarige feestbeest, heeft gisteravond een bruilof gehad en slaapt uit. Als “sorpresa” rijden we nog even over de Tourmalet en Em is nog steeds niet dood, al komt hij wel steeds als laatste boven. Dan nog bij Orba omhoog, zijn laatste Spaanse helling van dit jaar. Hij geeft echt alles wat er nog in hem zit na deze week. Kill him? Nee, we komen met ons drieën tegelijk boven maar ik ben blij dat het einde van deze rit in zicht is. Morgen lekker uitrusten, misschien samen met Cokky een beetje losrijden…., “Hasta mañana”, zegt Armando, tot morgen? Natuurlijk, helemaal vergeten het is San Jose, een feestdag, dus fietsen. “En Ruben komt ook zegt Armando met een gemeen lachje. Morgen zeker weer 110 km, als ik dat had geweten dan had Em van mij op elke top als eerste mogen aankomen. Morgenochtend zit hij in Wales op kantoor en word ik vermoord.

Vandaag 18 maart 2007, 14:46:31

Het waait nu, de luchtvochtigheid is 37% en het is 21 graden, aan heel de hemel is geen wolk te zien. Heel de hemel? Nee, kijk daar een wolk!

Zondagochtend 18 maart 2007

Mooi weer, windstil dus is het erg vochtig om 7 uur 30. Het is 6 graden, geen wolken. Agenda: om 8.00 uur, fietsen met de club.

Fallas

Zaterdag 17 maart 2007

 

Als er iets bijzonders te beleven valt in de buurt vind ik, Cokky dat we moeten gaan kijken. Deze week is iedereen vol van de ´Fallas´. Of we naar Valencia gaan om te kijken? Duizenden mensen gaan naar Valencia. Nee, dat vinden we te druk en te ver. In Denia worden de Fallas ook uitgebreid gevierd, daar gaan we kijken.

San José, de heilige Jozef, is de beschermheilige van de timmermannen. Op de naamdag van deze heilige, 19 maart, was het eeuwen geleden de gewoonte dat voor de werkplaatsen het overbodige resthout en de gebruikte kaarsenstandaards verbrand werden. Het was het symbolische einde van de donkere winter, vanaf die dag was er weer genoeg daglicht om bij te werken. In de loop van de tijd is het feest van San José in de provincie Valencia uitgegroeid tot een gróót feest. De brandstapels bestaan niet langer uit afvalhoutjes. Hout is er alleen nog te vinden binnenin de gigantische beeldengroepen, de “Fallas”, die tentoongesteld worden in de straten om in de nacht van San José verbrand te worden. Iedere wijk of vereniging met genoeg geld en creatieve vrijwilligers begint in april met een schets van de beelden, die voorgelegd wordt aan een commissie. Het onderwerp heeft meestal iets met politiek of de actualiteit te maken en in de loop van het jaar kan het ontwerp nog aangepast worden. Gelukkig staan er meestal teksten bij zodat de argeloze buitenlander ook een beetje snapt waar het over gaat. De bouw van de beelden neemt bijna het hele jaar in beslag. Het mooiste beeld blijft gespaard voor het vuur en verhuist naar het museum, de rest gaat in vlammen op.
De aanloop tot die nacht vol vuur duurt zeker een week: er moet een Miss Fallas gekroond worden, er moet veel gegeten, gedronken en gelachen worden. Muziekkorpsen lopen voortdurend muzikale rondjes, er worden bloemen geofferd aan de Maagd, er is kermis voor de kinderen en er is vooral veel vuurwerk.

Iedere middag wordt er een “masclatà” gehouden: het hele plein wordt volgehangen met een soort rotjes, die in een bepaald patroon en in een bepaald ritme tot ontploffing worden gebracht. Spanjaarden zijn gék op dit luidruchtige vuurwerk en hebben een genetisch vermogen meegekregen tot converseren op momenten dat wij gehoorbeschermers nodig zouden hebben. Tijdens ons menu del dia is het in het restaurant de gebruikelijke herrie: de tv staat aan en iedereen praat door elkaar heen en probeert er bovenuit te komen. Alleen vandaag is het opeens stil in het restaurant: als de mascleta op de Plaza de la Virgen van Valencia Stad live door de tv wordt uitgezonden. De DB meter slaat uit tot 132 DB, dáár kunnen ze niet tegenop.

Wie er meer over wil lezen(in het engels) kan kijken op: http://fallas.comunitatvalenciana.com/fallas.htm 

Er staat ook een webcam op de Plaza de la Virgen:

http://webcam.comunitatvalenciana.com/webcamvalencia-valencia4.htm?id_camara=56

 

 

Zaterdagochtend

De zon komt over de berg om 7.30 uur. Iedere dag schuift de zon wat meer naar links waar de berg steeds iets hoger wordt. Maar omdat de zon iedere dag een paar minuten eerder opkomt zal het wel heel lang 7.30 uur blijven, denk ik. Geen wolken, geen wind, 6 graden en heel veel dauw.

Zomerbroekje

Vrijdag 16 maart 2007.

Cokky, moet je nu eens komen kijken, roep ik. Nadat ik net mijn fietsbroekje heb uitgetrokken sta ik bloot in de badkamer, normaal is er na 120 km fietsen echt niets spectaculairs te zien maar dit effect wil ik haar niet onthouden. De roodharige Em vroeg onderweg nog of ik mij had ingesmeerd met zonnebrandcrème, hij heeft bescherming factor 30 echt nodig, de zon brandt al genadeloos in deze tijd van het jaar. Engelsen zijn in Spanje bekend om hun kreeftachtige huidskleur na een dagje strand, de meeste hebben een gevoelige huid. Aangezien Em vorig jaar na de eerste dag fietsen een week lang als een renner van Relax in winterkleding heeft kunnen doorgaan, smeert hij zich nu om 8 uur ´s ochtends in, terwijl het buiten nog maar 5 graden is. Toevallig dat hij het aan mij vraagt want vanochtend was de eerste keer dat ik de factor 6 op mijn benen, armen en neus heb aangebracht. Hoewel het lekker gleed was het wel een beetje goor om daarna de losse mouwtjes aan te trekken maar toch beter dan later verbranden. Van mijn werkende Nederlandse vriend heb ik een “Kees Fiets” broekje gekregen, het uniform van de “Noordbikers” uit Noordwijk. Het is een geweldig broekje, ik durf zelfs te zeggen, het beste broekje dat ik ooit aan heb gehad. Vandaar dat ik van hem tijdens zijn laatste trainingskamp hier in Spanje er nog een kreeg. Ze zitten als gegoten en in het zitvlak is een geweldige zeem gemaakt. Kortom het ideale zomerbroekje. Zomerbroekje? Ik kijk naar mijn bovenbenen die exact aangeven waar Kees Fiets de scheiding tussen het grijze en het zwarte gedeelte heeft bepaald. Alleen is het grijze gedeelte nu wit en het zwarte gedeelte rood. Wat ben ik blij dat ik deze keer nog een slip heb aangehouden want daar houdt het rood abrupt op. Het is natuurlijk niet de schuld van Kees dat de binnenkanten van mijn benen dwars door het zwarte gedeelte van het broekje heen zijn verbrand, ik had het kunnen weten het is toch een Nederlands zomerbroekje!

Vrijdagmorgen 16 maart 2007

Ik doe de voordeur open en ja hoor, hij is er weer. Om 7.25 uur: onbewolkt, 5 graden, geen wind, veel dauw en de poezen willen spelen. Agenda: 08.30 uur fietsen met "Em".

Kijken

Donderdag 15 maart 2007.

“Hola, bon dia!” Net als wij klaar staan om naar ons werk te vertrekken om brandhout te gaan zagen word ik geroepen. Twee mannen die op het naburige landje aan het werk zijn wenken naar mij. Ze willen dat ik naar ze toekom. De eerste keer dat ik dit typische Spaanse gebaar zag begrepen Cokky en ik het totaal verkeerd. Je hebt dan wel Spaanse les gehad maar niet in gebarentaal. Dat wordt gewoon vergeten terwijl het wel belangrijk is. Als een Spanjaard wil dat je bij hem komt maken ze een beweging die exact het tegenovergestelde is van die wij in Nederland maken. “Ga weg”, gebaren ze, als het dus Nederlanders zouden zijn. De eerste keer gingen wij een paar passen achteruit toen van ons verwacht werd dat wij naar de telefoon toe zouden komen. Waardoor de beller steeds wilder naar ons gebaarde en wij steeds verder achteruit gingen. Later, toen ik de beweging had bestudeerd zag ik  dat men een naar zich toetrekkend gebaar maakt.

De oudste, Antonio is geboren in 1926 en de jongste, Jaume is uit 1928, vertrouwen zij mij toe en dat geeft zo zijn problemen. Dat kan ik begrijpen, ik ben tenslotte vijftig, “nee, jij bent jong en moet even komen kijken.” Ik zie alleen een grote hak waarmee de jongste net zo goed omgaat als ik. Dus welk zwaar werk moet ik nu voor hun doen, vraag ik mij af. Jaume heeft een aantal druivenstruikjes uitgegraven en ik begrijp dat die verleden jaar zijn geënt. Alweer heb ik voordeel van mijn beroepsopleiding want gelukkig weet ik wat enten en oculeren is. Anders snap je er toch mooi geen hout van wat nu hun bedoeling is. Antonio krabt heel voorzichtig met zijn versleten zakmes een minuscuul stukje van de bast af waar de ent zit. “Zo, en nu moet jij kijken en ons vertellen of de kleur groen is, want wij kunnen het niet meer zien.” Ja, zeg ik deze is “verde”. Ze lachen triomfantelijk en net boven de ent wordt de wilde onderstam afgeknipt. Dit is de eerste keer dat iemand mij heeft gevraagd om even te komen kijken zonder dat ik maar een hand hoef uit te steken. We lopen het hele landje af, slechts één keer is het hout geel en is de ent dus dood, daar maakt Antonio dan een nieuwe ent. Ja hoor, natuurlijk kom ik volgend jaar jullie weer helpen en dan zal ik voor jullie kijken of het groen of geel is.

Siesta

Uit wetenschappelijk onderzoek is vast komen te staan dat de siësta in een zonnig land, na twee wijntjes wel degelijk de stress verminderd.

Donderdagochtend 15 maart 2007

Om 7.45 uur: Het heeft net niet gevroren, het gras is zo nat dat de poezen op het terras blijven. Geen wind, geen wolken, 4 graden en de luchtvochtigheid is 85 %. Goed weer om in de boomgaard bij Alcalali verder te werken.

Ambacht

Woensdag 14 maart 2007.

Waarom krijg ik mijn motorzaag nu niet meer aangetrokken, heb ik net lekker een uurtje gezaagd doet hij het niet meer. Ik loop terug naar de auto, pak de bougiesleutel, haal de bougie eruit, hij is nat, te veel benzine dus verzopen. Natuurlijk had ik het luchtfilter moeten schoonmaken, thuis heb ik perslucht maar in de amandelboomgaard doe ik het met een scheut benzine. Even later loopt de motorzaag weer als een zonnetje, dat trouwens al lekker boven mij brandt.
Nooit had ik echt nagedacht over alle gevolgen om mijn baan bij Staatsbosbeheer op te geven. In één klap heb je niets meer aan de vaardigheden die eerst zo belangrijk waren voor mijn functie. Wat heb je er nog aan dat je heel snel de urenverantwoording kan invullen, dat je de nieuwe software beheerst om een goed werkplan te maken en dat ik in de onoverzichtelijke duinen precies weet waar de grens tussen de gemeente Katwijk en Wassenaar loopt. Helemaal niets. Dagen, nee weken van cursussen zijn nutteloos geworden, staande houden, onderzoek aan de kleding, aanhouden, voorgeleiden, betreden plaatsen, wat heb ik er nu nog aan. Teambuiding, dbase?

Nooit had ik echt nagedacht dat ik 30 jaar later zo´n plezier zou hebben van mijn opleiding op de Bosbouwtechnische school. Pepe, moet ik even je motorzaagketting aanscherpen zodat het harde amandelhout wel boter lijkt, geef maar hier. Staat er een grote boom in de weg en hij moet om, kom maar op, ik weet waar hij valt en staat hij te moeilijk dan klim ik er wel in en komt hij in stukjes naar beneden. Een stuk met de beitel uit een raamkozijn halen, geen probleem. Vergelijk die vaardigheden nu eens met: copy*.* ,de msdos cursus uit 1990 en u begrijpt wat ik bedoel. Mijn werkende vriend in Nederland klaagt wel eens over zijn Havo opleiding en terecht, er gaat niets boven een goede beroepsopleiding voor een rentenier, daar ben ik nu achter.

Woensdagochtend 14 maart 2007

Om 7.45 uur: het is koud. Op de grond heeft het heel licht gevroren. De poezen hebben geen zin in koude en natte poten en blijven op het terras zitten. De lafaards. Er is geen wind en er zijn geen wolken.

Werk

Dinsdag 13 maart 2007.

Als je van je hobby je beroep maakt, dan is het geen hobby meer. Ooit zei iemand dat tijdens een rondleiding die ik gaf door de duinen. Hij had gelijk, op een gegeven moment gaat het je tegen staan. Fietsen is mijn hobby en vandaag fiets ik met “Em” omhoog richting Vall de Ebo. De bijna twee meter lange Engelsman fietst achter mij aan. Hij heet “Em” zei Gareth, en kan jij vandaag met hem fietsen want ik heb het te druk met werken. Er zijn hier al aantal bedrijfjes waar mee je kunt fietsen. Regelmatig kom ik groepen Engelsen, Belgen en Nederlanders tegen onder leiding van een gids. Er is zeker nog meer behoefte aan dat blijkt wel, mijn werkende vriend uit Nederland komt twee maal per jaar fietsen en Daniël is al een week geweest en nu weer met Em. Het ligt mij wel, duizenden rondleidingen heb ik gehouden door Hollands Duin, dat gaat mij goed af en het fietsen gaat vandaag alweer super. M kreunt tenminste regelmatig en af en toen houd ik mij wat in, want de klant is koning. In Pego bied ik de gelegenheid om een kop koffie te nemen. Gareth die hier al vijf jaar woont heeft Em echter goed opgevoed, hij eet liever wat. Dat komt mooi uit, Almuerzo dus. Wat wil je op je broodje, Em, fried egg with chees? Ja, dat is prima, wine or beer or Coca-cola? Mooi dan kan ik de bestelling doen in het Spaans. Zeker een carajillo toe hè? O, no please no coffee, one tea please. Foutje van mij, ik had het kunnen weten het blijven natuurlijk Engelsen. Ik heb speciaal de kleine Canon camera meegenomen want M heeft geen camera en regelmatig bied ik aan om even een fotootje te nemen voor het thuisfront in Wales. Kijk, sinaasappelbomen die hebben jullie niet in Great Brittain, als je daar nu voor gaat staan dan maak ik nog een foto. Ik mail de foto´s wel naar jou toe, gelijk met het gereden hoogteprofiel van vandaag. Even ontstaat er verwarring over onze gemiddelde snelheid. Volgens M is het 16,7, nou M dat bestaat niet het is volgens mij tegen de 26. Algauw blijkt dat de verwarring ontstaat door het verschil in mijlen en kilometers. Zijn lengte geeft hij aan met six feet en nog wat. Kortom het hoogte profiel zal ik wel voor hem om zetten in mijlen en feets want anders zegt die leuke herinnering aan deze tocht hem niets.Mag ik je nog een keer bellen, vraagt hij aan het eind van de tocht op donderdag of zo? No problem, Em. Leuk om af en toen met iemand te fietsen maar deze keer weet ik het toch zeker ik maak van mijn hobby niet meer mijn beroep.

Dinsdagmiddag 13 maart 2007

Kijk, dit blauw bedoel ik nu. Het is mijn lievelings kleur.

Dinsdagochtend 13 maart 2007

"Een wolkenloze hemel, intens blauw, niet het Nederlandse melkachtige blauw, nee diep, donker, azuur blauw." Ja, bedankt zo bedoelde ik het. Om 7.50 uur: koude nacht geweest, 2.2 graden en op sommige plekken nachtvorst aan de grond. Geen wind. Goed weer om te fietsen.

Wolkenluchten

Maandag 12 maart 2007.

´t Is koud, 't is hard, niet zoals 't moet zijn, ´t is laat en de zon komt niet op. Dat ben ik niet gewend, het geeft een ander gevoel. Het maakt mij een beetje treurig. Veel dauw is er niet, onze drie poezen hebben nergens last van en huppelen vrolijk voor mij door de tuin. Op de toppen van de bergen hangen de wolken, soms prikt er even een zonnestraal door. Goed weer om mijn zonnebril te gaan zoeken die ik tijdens de wandeling van afgelopen zaterdag bij de ruïne heb laten liggen.Ik denk dat ik een snelle route weet maar algauw blijkt de Opel Sintra geen Landrover te zijn. Cokky, die naast mij zit probeert niet nerveus over te komen maar als het bonkige weggetje met 20% begint te dalen houd ik het ook voor gezien. Naar beneden zal nog wel lukken maar weer omhoog, dat is lastiger. Cokky stapt uit om te kijken waar ik ergens weer kan omkeren en maakt een foto. De wolken zijn dreigend geworden en er vallen een paar spetters en even later schijnt de zon weer door de wolken. Het is een prachtig afwisselend schouwspel. Ineens denk ik aan een afscheidskaartje van acht jaar geleden toen wij Nederland voorgoed verlieten. “Heel veel geluk en zonneschijn in Spanje, maar zal je die mooie Nederlandse wolkenluchten niet missen?” Raar, maar het is het enige kaartje dat ik mij nog steeds herinner. Nee, hoor die luchten heb ik nog nooit gemist, eigenlijk mis ik nooit wat uit Nederland. Nou, nooit wil ik niet zeggen. Een Unox rookworst, die mis ik met dit weer. Goed dat de visite uit Hellevoetsluis er een heeft meegebracht, zo´n lekkere sappige rookworst waar als je in prikt het vet uitspuit, die had ik gemist. De wolkenluchten zijn Nederlands, de worst hebben we, alleen hij smaakt niet meer hetzelfde als in Nederland. Hoe kan dat nu? Cokky weet het, magere rookworst stond er op de verpakking. Ik kijk naar de donkere wolken en verlang naar een wolkenloze hemel, intens blauw, niet het Nederlandse melkachtige blauw, nee diep, donker, azuur blauw en een vette rookworst.

Maandagochtend 12 maart 2007

Koud, 6 graden en bewolkt, het is windstil. Het geeft wel de mogelijkheid om eens een foto in oostelijke richting te maken. Foto gemaakt vanaf het dakterras om 8.00 uur.

Sterk

Zondag 11 maart 2007.

Sterk, soms ben je gewoon vreselijk sterk. Ik weet niet hoe het komt, goed geslapen en de afgelopen week maar één maal gefietst of komt het omdat Ruben er niet bij is. Groep A bestaat deze keer uit maar één Spanjaard, twee Engelsen en ik. Gareth is normaal best sterk en 12 jaar jonger, maar hij heeft niet de 2300 trainingskilometers die ik dit jaar wel heb. Zijn logé is zeker 15 jaar jonger en traint voor een triatlon, de halve Ironman, maar schijnbaar heeft het in Wales de afgelopen weken net zoveel geregend als in Nederland dus zwemmen zal wel goed gaan maar voor het fietsen zal hij nog heel wat moeten trainen. Armando is eigenlijk nog wel het sterkste maar ook hij heeft vandaag niet echt zijn dag. Ik vlieg de 8 km lange klim op naar Vall de Ebo. Een half uur lang klimmen op een helling van gemiddeld 5,4%. De naburige club uit Alcalali heeft ook besloten om deze berg te bedwingen, de een na de ander passeer ik, “Hola en Adios” Eén van hen probeert nog achter Armando en mij aan te haken maar moet na een kilometer kreunend lossen. De twee Engelsen zijn dan allang achter ons verdwenen. Boven moet ik 2 minuten wachten op Armando en zo gaat het heel de tocht. Vandaag heb ik vleugels. Na honderd en vijf kilometer maken Armando en ik nog een extra rondje zodat we in de buurt van de 120 kilometer komen en nog steeds ben ik niet moe. Zou zo nog Col de Rates op kunnen rijden. Wielrennen is een prachtige sport alleen zou ik meer van zulke dagen moeten hebben. Waarom ging het zo super vandaag, vraag ik mij nog steeds af en ineens weet ik het geheim: een bergwandeling met speklapjes en vette worstjes.

Zondag ochtend 11 maart 2007

Met 22 zonnen is het vandaag goed club fietsweer.

De wandeling

Zaterdag 10 maart 2007.

Een zware wandeling op de zaterdagochtend: dat komt goed uit want ik moet nog steeds vier kilo overgewicht zien kwijt te raken en dit is weer een mooie kans. Voor mij loopt Juan, hij draagt een rugzak met lamskoteletten, speklapjes en twee soorten worstjes. De andere Juan draagt de lederen drinkzak met rode wijn en het rooster om op te barbecuen. Javi de zes stokbroden, pinda´s en een bij de bar gevulde thermosfles met 8 koffie solo. Spanjaarden houden van gezelligheid, eten en drinken. Het wandelen en fietsen is eigenlijk maar bijzaak. Eens per maand maken we een wandeling in de omgeving met vier andere leden van de fietsclub. Ze houden van afwisseling en deze keer kiezen ze voor een wandeling richting de Bernia. Bij ons is deze tocht van ongeveer vier uur bekend als de “geitenputwandeling”. Het bergachtige gebied was 80 jaar geleden in gebruik door arme boeren. Sommige woonden er permanent en andere verbleven er soms een week in de stenen schuilhutten. De Spaanse regering had een goede manier om te zorgen dat er duizenden terrassen werden aangelegd. In deze gebieden werd elk terras dat je zelf had aangelegd je eigendom. Iedere keer verbaas ik mij weer over hoeveel inspanning het moet hebben gekost en hoe arm deze mensen moeten zijn geweest. Nu nog kom je verwaarloosde olijf –en amandelbomen tegen. De druivenstruiken zijn al tientallen jaren geleden gestorven. Bij één van de vele ruines stoppen we, er zit een gat in het dak maar de olijfpers en de tonnen waar de wijn in heeft gezeten zijn er nog. Thomás tikt tegen een van de tonnen, leeg, jammer. Kleine houten stoeltjes worden buiten gezet en in de vervallen schoorsteen maakt Juan een vuurtje, even komt het boerderijtje weer tot leven. Er is ook een waterput, en het is er doodstil wat heb je eigenlijk nog meer nodig om te leven. Na 5 uur wandelen zijn we weer terug in Xaló en eindigen waar we zijn begonnen in de bar. “Seis cervezas, roept Javi tegen de barman en na nog een tweede rondje bier keren we huiswaarts, mij benieuwen hoeveel morgenochtend de weegschaal aangeeft, er moet toch minstens één kilo af zijn na zo´n zware wandeling. Denkt u ook niet?

De diaserie is te bekijken op : http://picasaweb.google.com/ccxalo/Planises

Zaterdag 10 maart 2007

We ontbijten vroeg om 7.30 uur, vandaag gaan we weer wandelen, ja met de fietsclub. Het waait matig vanuit het binnenland (westen), het is 12,8 graden en de luchtvochtigheid is 48%. Er zijn geen wolken, goed wandel weer.

Valenciaans

Vrijdag 8 maart 2007.

“Forat, forat”, roept Matias voor mij. We fietsen met een man of acht en ik begrijp dat ik ergens voor uit moet kijken maar wat in hemelsnaam? Enkele seconden later bonk ik met mijn voorwiel in een flink gat. “Desculpe” zegt Matias ik bedoelde een “bache”, ja dat woord heb ik geleerd in het Spaans betekend het een gat. Zo leer ik Valenciaans, in de praktijk. Tegenwoordig leef ik vol begrip mee met de mensen die in het buitenland een inburgeringcursus volgen en daar maanden lang Nederlands leren. Vol goede moed in Nederland aangekomen verstaan ze niemand omdat ze toevallig in Boalsert (Bolsward) zijn gaan wonen. Wij hebben hier hetzelfde. Wij wonen in Xaló of in Jalón, probeer je Javea op de kaart te vinden dan kan je lang zoeken want het heet hier Xábia. Het weerbericht heet hier geen El Tiempo, maar L´Oratge. De lessen op de scholen zijn in het Valenciaans, een paar uur per week wordt er les gegeven in Castilaans (Spaans). Als een winkel gesloten is staat er op het bordje “Tancat” en geen “Cerrado”.
De Valenciaanse regering heeft de komst van de 32^ste America´s Cup, een grote zeilwedstrijd die in Valencia van start gaat aangegrepen om het Valenciaans als taal op de kaart te zetten. Er is een gratis nieuwe woordenboekje verkrijgbaar bij de toeristeninformatie. Nederlands-Valenciaans heeft het meisje achter de balie niet, wel Russisch -en Duits-Valenciaans en Engels-Valenciaans. Die laatste heb ik maar mee genomen. Iedere dag maar even studeren heb ik mij voorgenomen. Gisteren was het weer raak. “Gos, gos”, roept Paco. De fietsers wijken naar links uit, wat zou er nu in vredesnaam met het wegdek zijn? Niets, maar deze keer komt er een enorme “perro” een hond dus, uit de bosjes stormen. Raar hè, maar Valenciaans onthoud ik het best op de fiets. Daar kan geen woordenboek tegen op.

Vrijdag 9 maart 2007

07.36 uur, geen wolken, geen dauw, geen wind, 8 graden en een luchtvochtigheid van 50 %.

De natuur om ons heen.

De sinaasappeltijd begint aan zijn einde te raken, deze mandarijnen moeten nog worden geoogst.

Ongelofelijk hoe hard de amandelen groeien. Twee weken geleden waren deze vruchten nog bloemetjes.

Oscar begrijpt het niet en probeert ze nu al te plukken.

Voor Irene die in Nederland ook een druivenstruik heeft: de eerste druivenblaadjes zijn er. Precies zoals de bedoeling is, twee uitgelopen knoppen per gesnoeide druiventak.

Donderdag 8 maart 2007

Storm

Het was voorspeld, de hele nacht buldert de westerstorm rond het huis. Windstoten met uit schieters naar 100 km/u doen de bomen buigen. Maar het blijft natuurlijk Spanje, geen wolk te zien en de luchtvochtigheid is slechts 37% bij een minimum temperatuur van 13 graden. Neerslag, wat is dat?
 

De zon staat om 7.30 uur op het terras, daar voel is geen wind. De geplande hersteltraining zit er niet in vandaag.

Debiel

Woensdag 7 maart 2007.

El Tiempo, het weer heeft debiele regen, zwakke regen, voorspeld, er verschuilen zich dreigende wolken achter in het dal. Mooi dan ga ik niet daar heen en houd ik het op een lichtere route vandaag. Na die zware zondag heb ik dat wel verdiend. Ik gok het erop en ga zonder regenkleding en in zomer pakje het is tenslotte 18 graden. Net voor Pego voel ik drie spetters maar de regen zet niet door. In Pego zijn de straten nat het heeft er net geregend. Via Adsubia naar Forna, een heel leuk klein dorpje met een kasteel boven op de berg. Vandaag voel ik mij super, goeie benen, wat een verschil met zondag. Even verderop voor Oliva is de weg ook nat maar nu door het bevloeien van de sinaasappelbomen. Daarna is de weg naar Denia over een lengte van een paar kilometer nat, en in Xàbia is het asfalt een grote blubberpoel geworden, het heeft daar net geregend. Mijn fiets ziet er niet uit en mijn benen en rug zijn bedekt met een laag modder. Van Orba naar Xaló is de weg droog maar hier en daar staat nog een klein plasje. “Heb je geen regen gehad?”, vraagt Cokky die in de zon zit als ik thuis kom. “Hier ging het even heel hard, ik dacht dat je wel zou bellen.” Nee, 91 kilometer gefietst en geen druppel gehad onderweg, duidelijk een kwestie van debiele regen.

 

Woensdag 7 maart 2007

Om 7.34 uur: iedere zonsopkomst is weer anders, de bergen kleuren oranje. Vanochtend waait het uit binnenland, het gras is droog en het is 16 graden. De hoeveelheid regen van gisteren is onmeetbaar. Het is half bewolkt.

 

Zagen

Dinsdag 6 maart 2007.

Druk, druk, druk, eerst brandhout zagen, daarna kwam de Nederlandse visite uit Hellevoetsluis en toen had ik geen tijd meer voor een uitgebreid weblog. Maar jullie houden het tegoed want we hebben zeker nog vier dagen zaagwerk in de amandelboomgaard. O, ja en dan krijgen we visite, gaat het regenen!

Dinsdag 6 maart 2007

Om 7.38 uur: Er zit sluier bewolking voor de zon. Het is een heldere nacht geweest met 4,5 graad  als minimum.  De poezen hebben natte poten van de wandeling gekregen, er is heel veel dauw en het is windstil. Goed weer om brandhout te zagen.

Font de Gel

Maandag 5 maart 2007.

Het is erfelijk bepaald dat waar ik ook ter wereld op vakantie ga regenbuien aantrek. Met mijn ouders op vakantie in Nederland hield in: snel de tent op zetten en dan snel naar binnen kruipen en wij wisten niet beter dan dat het daarna ging regenen. Twee buitjes maar, zei mijn vader als we terug waren en de tent hing op zolder te drogen, één van 8 dagen en één van vier. Onze eerste buitenlandse vakantie ging naar de Vogezen in Frankrijk, een prachtig gebied maar na vier dagen regen ging ik de reisgids eens goed bestuderen en het daar stond het, “de Vogezen zijn één van de regenrijkste gebieden van Frankrijk.” De volgende vakantie gingen we naar één van de droogste gebieden ter wereld, de Sahara in Marokko. Nog maar net stond onze tent onder een palmboom in een oase of, tik, tik, tik. Regenen! Vijf jaar had het volgens de overgelukkige bewoners niet geregend. Steeds later gingen we in het seizoen op vakantie in de hoop op droog weer. In juni naar een van de droogste gedeelte van Spanje, Extremadura. U raadt het al, de camping veranderde in één grote modderpoel. Na drie dagen hebben we de spullen bij elkaar gepakt om de Vale gieren te redden die aan het verhongeren waren omdat ze met een spanwijdte van 2 meter alleen kunnen vliegen als er thermiek is. De keuze om in Spanje te gaan wonen was dus niet moeilijk de regen kans moet niet al te groot zijn. Spanje heeft last van verwoestijning en de afgelopen jaren waren er in heel Spanje in de zomermaanden waterrestricties. In héél Spanje? Nee, één gebied blijft moedig weerstand bieden, daar is water genoeg, 780 liter per vierkante meter viel er in 2006. Gelijk aan het jaarlijks gemiddelde van Nederland. Heerlijk helder water stroom uit Font de Gel. Binnen 10 minuten zijn de 20 jerrycans gevuld en niemand weet hoe het komt maar de bronnen stromen in deze streek tegenwoordig altijd “pronto”.

Maandag 5 maart 2007

Om 07.38 uur. Een kurkdroge wind waait vanuit het binnenland er is geen dauw en het 16 graden.

Zwaar

Zondag 4 maart 2007.

Zwaar, soms gaat het gewoon zwaar. Ik weet niet hoe het komt, te laat naar bed gegaan door de maansverduistering, zitten die 150 km van woensdag nog in mijn benen of rijdt Ruben nu zo snel? Aan het weer kan het niet liggen, het is windstil en al twee dagen compleet zomer, gisteren werd het 25 graden in de schaduw en in het houten fietsenschuurtje liep de temperatuur op tot 35 graden. Stond vanochtend daarom mijn nieuwe Orca met een lekke voorband? Ruben is 28 jaar en houdt het tempo hoog, Ik moet echt mijn best doen om ze bij te houden. Bij de benzine pomp in Planes stoppen we om een blikje Cola te kopen en we eten de müslirepen op.Geen uitgebreide almuerzo met wijn voor groep A, wij zijn de bikkels. Normaal rijden we nooit de weg vanaf Castell naar Tarbena maar nu moet het omdat de andere route nog steeds is afgesloten. Deze klim is vreselijk. In de omgeving zijn er maar een paar plekken waar ik mijn kleine voorblaadje van 30 tandjes nodig heb en dit is zo´n weg. Normaal is het een uitdaging maar vandaag een bezoeking. Wat doe ik eigenlijk hier, ik lijk wel gek. Zou er ook Epo voor particulieren te koop zijn? Kan toch veel beter buiten met een goed boek onder de palmboom zitten. Als we 10 kilometer later Col de Rates af suizen is het leed weer geleden en valt het allemaal weer mee. Wielrennen blijft een prachtige sport alleen gaat het sommige dagen gewoon zwaar.

Maansverduistering

Vanaf het terras was de verduistering prachtig te volgen. Foto gemaakt met het oude 400 mm Canon  objectief op digitale EOS 400 D om 23.11 uur gisteravond.

 

Niets

Zaterdag 3 maart 2007.

“Wat doe je dan de hele dag?”. Steeds weer overvalt deze vraag mij. Hij maakt mij op de een of andere manier onzeker, alsof ik mij moet verantwoorden. Omdat je op domme vragen ook domme antwoorden mag geven heb ik een tijdje, “niets” geantwoord. Raar, maar meestal was dat voldoende om de vraagsteller te bevredigen. Dat hadden ze schijnbaar al gedacht. Vandaag kan ik “grasmaaien” als antwoord geven. De John Deere motorgrasmaaier trekt zich zelf voort met een snelheid van 3,2 km/u en ik loop er achter als een bejaarde met een gemotoriseerd looprek. Eén baantje is 50 cm breed en het zijn er 100. Na, 2,5 uur ben ik klaar. Hoeveel kilometer heb ik dan gelopen en wat is de gemaaide oppervlakte? Waarom heb ik nu steeds werkjes waar ik alle tijd bij heb om na te denken. Maaien, druiven snoeien, onkruid wieden en uren fietsen. Hier verlangde ik naar toen ik de laatste 8 jaar bijna niet meer uit het Staatsbosbeheer kantoor kwam. Gewoon lekker simpel werk, je ziet dat je wat doet, het wordt netjes en je bent eigen baas. Nog een baantje of twintig en het is klaar, tot volgende week dan kan ik weer honderd keer heen en weer. Balen, wat balen? Wie wil er nu niet in Spanje op zijn eigen grond in de stralende zon 2,5 uur zijn eigen gras maaien? Nog een baantje of tien en dan ben ik klaar. Weer een briljant idee schiet mij te binnen. Als ik Cokky nu voor haar vijftigste verjaardag zo´n mooie grote grasmaaier geef waarop ze kan zitten, dat zou een mooi cadeau zijn. Maar ja, wat antwoord je dan als ze weer eens vragen, “Wat doe je dan de hele dag?”. Hoewel, ik weet het antwoord al: “niets”.

Zaterdag 3 maart 2007

"Morgenrood, water in de sloot.", is vast geen Spaans gezegde maar als het gaat regenen laat ik het weten.


Om 7.15 uur komt de zon nog lang niet boven de bergen uit maar kleurt de wolken prachtig die boven zee hangen. Verder is het onbewolkt en er is er geen wind.

Puerto Beniarres

Vrijdag 2 maart 2007.

 
Diep onder ons kondigen politiemotoren met blauwe zwaailichten en sirenes aan dat de eerste wielrenners aan de klim van de Puerto de Arres gaan beginnen. Eigenlijk zouden we brandhout gaan zagen in een amandelboomgaard bij Alcalali. De Volvo is daar uitermate geschikt voor, hij heeft een trekhaak voor de aanhanger maar een paar dagen geleden troffen we een wanhopige Juanjo in zijn garage aan. Het wil hem maar niet lukken om de benzinemeter aan de praat te krijgen en van opgeven wil hij niet weten. Dick, onze werkende vriend, had een oplossing voor het transport probleem, “Je haalt de stoelen uit de Sintra, zeiltje erin, ruimte genoeg.” Dus haal ik er een stoel uit en bedenk dan dat het wel een heel mooie ruimte is voor twee fietsen. Het is al lekker warm, de zon schijnt, de lucht is blauw, veel te mooi weer om te werken, zeg ik. “Ik heb mijn werkkleren al aan”  protesteert Cokky nog even maar ze is snel te overtuigen. Met de mountainbikes op de plaats van het brandhout rijden we het binnenland in. Komen per ongeluk in de ronde van Valencia terecht en zien alle bekende wielerploegen voorbij razen. Heb ik die ook gezien. Het gezegde, “zonder geluk vaart niemand wel”, schiet door mij heen. We laten de auto staan in Beniarres en volgen het verlaten spoorwegtracé langs het snel stromende riviertje de Serpis. Een paar donkere tunnels maken het niet alleen een mooie route maar ook spannend. In Lorxa is een verlaten stationnetje en een verlaten kasteel van de Moren en, minder romantisch, een verlaten papierfabriek. In het dorpje zoeken we een bar op nemen een bocadillo met lomo, een fles rode wijn en besluiten de lunch met een carajillo. Op de terug weg loopt de temperatuur in de kloof op tot 28 graden. Veel te warm om brandhout te zagen, dat kan altijd nog. Mijn werkende vriend heeft soms goede ideeën maar ik betere.

Vrijdag 2 maart 2007

Hier en daar een wolkje, geen wind, het gras is droog en het is 14 graden als we om 7.45 uur naar de poezenbank wandelen.

Cokky en Loesje.

Puerto de Confrides

Donderdag 1 maart 2007.

“Ik wil niet dat je boos weg gaat”, zegt Cokky en komt naar mij toe en geeft mij een kus. Dat is nu Cokky, ben ik een keer echt boos en sta ik op het punt om kwaad weg te fietsen dan laat ze mij toch niet zomaar gaan. Ik kus haar terug, maar zonder in haar ogen te kijken, dat lukt mij nog niet. Zeventig kilometer later op de 1000 meter hoge Puerto de Confrides is er van mijn boosheid niets meer over. Of het nu komt door de tegenwind, de inspanning, de afscheidskus, de azuur blauwe hemel, het prachtige landschap, ik weet het niet maar ik hou van haar. Het liefst fiets ik zonder mobiele telefoon, anders zou ik haar hebben gebeld, “haal mij maar op, gaan we samen ergens eten.” De rest van de 145 kilometer lange route heb ik de tijd om tot een oplossing te komen voor ons agendaprobleem. Sinds wij voor het eerst een heel jaar op één plaats in Spanje wonen heeft Cokky in haar enthousiasme iedere dag een afspraak gepland. Dat, en dat ik de laatste tijd erg veel achter de computer zat, was de oorzaak van onze ruzie. Vanaf Alt de Margarida gaat het 24 kilometer lang naar beneden, heerlijk en nog wind mee ook, daar verzin ik de oplossing. Als ik nu de woensdagen een lange fietstocht maak, dan kan zij naar yoga. Donderdag maken we dan samen met onze langzaam fietsende Engelse vrienden een tochtje en gaan ergens eten. Ik vraag of zij stopt met de twee maal per week Spaanse les. Tot dat de lessen het volgend jaar weer gewoon 1 maal per week ´s avonds worden gegeven. Dat moet zo lukken. Thuis vertelt Cokky hoe ze Col de Rates is opgefietst om naar Michel Boogert en Thomas Dekker te kijken die de ronde van Valencia rijden. “Het was prachtig en boven bloeien heel kleine narcisjes die heerlijk geuren en ik heb er foto´s van genomen. Het was zo jammer dat jij er niet bij was vandaag. O, ja en ik ben tot een oplossing gekomen ik stop voorlopig met Spaanse les tot het weer één maal per week ´s avonds wordt gegeven. Onder één voorwaarde, je schrijft er wel een stukje over voor het weblog.”