Wonen in Spanje

Spaanse les

Woensdag 31 januari 2007

Juf Carmen geeft ons Spaanse les en zoals altijd heb ik moeite om mij op de les te concentreren. Ieder woensdagavond ben ik weer 2 uur lang terug op de lagere school maar nu die van Xaló. School is niets voor mij, ik heb er een trauma aan over gehouden, wat wil je als 8 jaar over de lagere school hebt gedaan en ik was al de langste voordat ik bleef zitten. Mijn twee jaar jongere broertje heeft jaren bij mij in de klas gezeten. Alleen een school ruiken zorgt er al voor dat ik mij niet kan concentreren. Ach, iedereen heeft zo zijn fobieën Gelukkig ruikt deze school niet naar een Nederlandse school. Mijn Spaans moet beter worden. Manolo riep mij tijdens een dorpsfeest toe, “dankzij jou spreken we in de fietsclub nu allemaal als Indianen”. Dat komt omdat het vervoegen van werkwoorden niet mijn sterkste kant is. Als ik het niet weet dan gebruik ik gewoon het hele werkwoord en als het een verleden tijd moet zijn zeg ik er gewoon “gisteren” bij. Dan krijg je zoiets als: “gisteren jij eten lekker in restaurant?” Het was niet erg zei Manolo want heel de wereld begreep mij op deze manier. Toch trok ik het mij aan en onder dwang van Cokky zijn we weer naar school gegaan. De eerste keer was perfect, we kwamen niet eens binnen. Juf Carmen kwam aanrijden op de parkeerplaats sprak met ons en stelde meteen vast dat we niet in de primera clase thuis hoorden. Hup, gelijk over naar groep 2. We konden weer naar huis fietsen, zo kom je wel van een fobie af. Met fietsen lukt het Cokky nooit maar bij les twee haalt ze mij in. Ik blijf zitten terwijl zij en haar vriendin wel over gaan naar groep 3. Ach, dat kan ik er nog wel bij hebben, als ik maar niet op de gang moet staan. Juf Carmen probeert mij wederkerende werkwoorden te leren, ik staar haar aan. “Edwin, oye, es nos despertamos, nos vestimos, nos duchamos!” Ik kan het niet onthouden en kan alleen maar zeggen, “cuando?”

Het is haar schuld dat ik concentratieproblemen heb, dan moet maar niet tegen mij zeggen, “Edwin luister:  wij staan op, wij kleden ons aan, wij gaan douchen”. Dan kan ik alleen maar vragen: “wanneer?”

 

Huisarrest

Dinsdag 30 januari 2007

Het huis dat wij zoeken moet liggen aan een onverhard dood lopend weggetje, op een groot stuk grond staan van ongeveer één hectare, grenzend aan een beschermd natuurgebied. Zo stelde Cokky de eisen op voor de woning die wij twaalf jaar geleden naar een makelaar in Spanje stuurden. Het Britse pond was op een dieptepunt aangeland en in 1994 stond de halve Costa Blanca te koop. Toch waren de wensen van Cokky niet erg gemakkelijk te vervullen. Vlak langs de Middellandse zee was zoiets niet meer te vinden maar wel meer landinwaarts. We hadden de kust afgezocht van Benidorm tot Alméria en bijna de moed opgegeven. Eén makelaar had het goed begrepen en nam ons mee naar een prachtige groene vallei, vijftien kilometer van de blauwe Middellandse zee. De eerste keer dat wij Val de Pop inreden wisten wij het : hier gaan wij wonen. Vijf woningen kwamen in aanmerking, drie waren gelegen aan een onverharde weg. Helaas geen één grenzend aan een natuurgebied. Als we bij een huis aankwamen dachten we steeds: kunnen wij dat betalen? Ja, in die tijd was het nog goed te betalen. Nu koop je hier niets meer voor € 90.000,--. Na veel strubbelingen met bouwers, makelaars en een gestor kochten we een jaar later het huis waar wij nu wonen. Twee jaar geleden liepen er mannen met kaarten over ons rustige onverharde weggetje. Cokky zag het al voor zich hoe het weggetje zou veranderen in een asfaltweg met gescheiden rijbanen. Ze sprak de mannen aan, nee hoor geen nieuwe weg maar een nieuwe waterleiding voor Calpe. Een paar maanden later begonnen de werkzaamheden.  Twee buizen van ieder één meter doorsnee kwamen in het weggetje te liggen. Na de aanleg bleef de weg gelukkig onverhard maar aan het begin gaapte nog een groot gat voor de aansluiting. Meer dan een jaar lang gingen we langs het gat naar de asfalt weg. Naar goed Spaans gebruik werd er zelfs al bouwafval ingestort, het gat was bijna verdwenen. Sinds een week hebben we huisarrest. We kunnen er niet meer uit. De weg rond het gat is weg.   Wel heeft een shovel een muurtje weggeschoven zodat we via het land van Pepe naar het dorp kunnen. Maar wie rekent er nu op dat er 35.000 liter water op zo´n stukje land terecht kan komen? Zonder voorwieldrive kom je er niet doorheen. Gelukkig heeft de Opel Sintra nog steeds zijn nieuwe kentekenplaten niet en kan Juanjo de Volvo niet komen halen voor de reparatie dus hebben we toch geen auto. Misschien is het asfalt te bereiken als ik de racefiets op mijn rug neem? De vuilniszakken in de kruiwagen leg en naar het dorp loop? Maar de gasflessen dan? En hoe moet ik nu aardappelen halen vraagt Cokky zich af? Geen probleem: we doen laarzen aan, lopen door de amandelboomgaard naar het dorp en eten wel in een restaurantje. Met een fles wijn en een carajillo als toetje zit ze te genieten: haar wens is vervuld, we wonen aan een ontzettend onverhard weggetje.

Fikkie

Maandag 29 januari 2007

Geen zon vanochtend, hoe blijf je dan warm? Goed weer voor een van mijn grote passies, fietsen? Nee, een lekker fikkie. Toen ik 7 was probeerde ik sterretjes uit in mijn bed onder de dekens, met kerst eindigde iedere kaars in een vuurzee. Mijn ouders verstopten de lucifers. “Heb je vuurtje gestookt?” “Nee, hoor mam”. “O, en waar zijn je wenkbrauwen dan gebleven?”

Hier in Spanje mag het nog steeds lekker zelf je snoeihout en tuinafval verbranden. Wel met een vergunning van de gemeente die een maand geldig is en je gratis op het gemeentehuis kan afhalen. Een vuur aankrijgen is altijd het moeilijkste onderdeel. Vroeger bij Staatsbosbeheer nam je een oude autoband, maakte er een grote hoop takken op, gooide er een halve jerrycan dieselolie over, lucifer erbij en dan brandde het meestal wel. Het beste ging het als het een tijdje droog was en de takken niet vers. Dus de eerste keer hier in Spanje volgde ik ongeveer diezelfde werkwijze alleen bij gebrek aan een autoband nam ik een fietsband. Cokky vroeg nog of ze de tuinslang moest uitrollen. Maar met mijn brandervaring is dat een onzinnig voorstel. Wat kan er nu misgaan? Veel, maar ik kon er niets aan doen want Spanje is geen Nederland. De hoop takken brandde als een gek. De vlammen schoten meters hoog. Ik probeerde het vuur te temperen door verse palmtakken erop te gooien, vergeet het maar alleen nog meer vuur. Het groene gras rond het vuur brandde ook en uitslaan met een tak, een beproefde methode in Nederland hielp ook niet. En waarom leggen ze hier de plastiekwaterleidingen maar 10 cm onder de grond? En wist ik veel dat je een vergunning moest hebben waarin staat hij niet geldig is als het waait? Net voordat de politie kwam had Cokky de tuinslag uitgerold en had ik alles redelijk onder controle. Geen bekeuring deze keer alleen een waarschuwing. Vandaag, had ik alles onder controle. Ik verbaas mij niet eens meer dat na zoveel regen het nog zo fel kan branden. Als ik thuis kom vraagt Cokky: “Heb je lekker vuurtje gestookt?” “Hoezo?” “Je stinkt”, zegt ze. Maar mijn wenkbrauwen, heb ik toch nog? “Ja hoor, maar je snor is eraf.”

Spijbelen

Zondag 28 januari 2007

Eén keer per week zetten wij de wekker, zondagochtend om zeven uur gaat het alarm af. Buiten is het nog donker en koud. Om half negen horen we bij de bar naast de kerk in Xaló te zijn. Van daar vertrekken de leden van onze plaatselijke fietsclub www.ccxalo.com. Als er niet voor heel de dag regen was voorspeld waren we ook gegaan maar nu liggen we zo lekker. Alleen is er één probleem: het regent nog niet. De wolken zien er wel erg dreigend uit hoor, zeg ik tegen Cokky die last heeft van een spijbelgevoel. In Nederland is het allemaal veel gemakkelijker, je gaat gewoon fietsen weer of geen weer. De eerste keer dat ik mij op zondagochtend meldde om met de club te gaan fietsen regende het. Er was niemand. Raar, waar is iedereen vroeg ik mij af? Manolo, de voorzitter, was er wel maar zonder zijn fiets en hij keek mij stomverbaasd aan vanachter zijn cafe con leche. “Hombre, wat kom jij nu doen, je bent helemaal nat. Natuurlijk gaan we niet fietsen als het regent. Rare jongens hoor, die estranjeros”. De week daarop was het droog, oké het had ´s nachts een uurtje geregend. De zon scheen en het asfalt dampte. In de drukke bar was ik weer de enige in wielerkleding en weer zat Manolo aan zijn ontbijt, een kop koffie met melk. Waar is iedereen, vraag ik. “Jullie buitenlanders leren het ook nooit, hè? Vorige zondag heb ik nog gezegd dat we niet gaan als het regent”. Ja, maar het is droog, de zon schijnt, het was maar een klein buitje. Hij pakt mijn schouder en we lopen samen naar buiten, “maar kijk dan, de weg is toch nat! Als de weg nat is gaan we niet”. Onze drie katten zijn bij ons op bed gekropen en we liggen zo lekker. Maar de weg is wel droog. Nee, het is geen spijbelen als we blijven liggen. Ik weet eigenlijk wel zeker dat Manolo vindt dat het regent, “Kijk dan, chico, uit die wolken kan regen komen en dan gaan we niet”. Soms is het echt wennen aan 300 zonnige dagen per jaar.

Col de Rates

Zaterdag 27 januari 2007

De zon schijnt, maar wel op heel erg donkere wolken die in het dal hangen. Wordt het nog wat met het fietsen vandaag? Col de Rates is nog net te zien. Ik giet het water uit de regenmeter. Waar ze in Nederland precies een maand over doen valt hier in 24 uur uit de hemel. Als ik aan buurman Pepe vertel hoeveel water er naar beneden is gekomen snapt hij het eerst niet, 70 milimetros? O, je bedoelt 70 litros per vierkante meter. Ja, dat bedoel ik. Sommige dingen zijn gewoon duidelijker in Spanje. Er zijn vannacht gewoon 7 emmers water leeg gegoten op een meter bij een meter. Wij wonen op 5000 vierkante meter er is dus vannacht 35.000 liter neergekomen op ons stukje grond. Hoezo “verwoestijning”? 

Het is 9 graden maar droog. Toch maar Col de Rates even op fietsen. De weg omhoog is nog vochtig, jammer dan moet ik rustig naar beneden. Naar boven gaat trouwens ook niet snel vandaag. Moet je maar afvallen en niet zoveel eten, dit is je straf. Toch blijft het een mooie, derde categorie klim, 6,5 km lang en met een gemiddelde stijging van 5,5 %, niet super zwaar. Bovenop de 626 meter hoge pas is de Middellandse zee net te zien door de wolken maar hij is deze keer een stuk minder blauw. In de afdaling direct na een scherpe bocht weet ik nog maar net een schildpad te ontwijken. Ik ben al veel dieren hier tegengekomen maar nog nooit een schildpad. Toch maar even omgekeerd en hem van de weg gehaald. Ik kan nu eenmaal niet tegen concurrentie.

Rustdag

Vrijdag 26 januari 2007

Het weerbericht klopt, vandaag al 22 mm regen gemeten. De sneeuwgrens klopt niet, de 700 meter hoge bergen die het dal omgeven zijn niet wit maar nat. Goed dat ik gisteren ben gaan fietsen, Vandaag gaat alleen Cokky op de boodschappenfiets weg om naar het dorp te gaan. In haar Nederlandse regenpak, “net als vroeger naar mijn werk” zegt ze genietend. Ze haalt de post op en vraagt aan Juanjo van de garage wanneer hij nu eindelijk de Volvo kan repareren. Maandag komt hij hem halen zo belooft hij. Want alleen hij kan hem nog starten. Voorlopig hebben we twee auto´s staan die niet mogen of kunnen rijden. De Sintra verlangt naar zijn Spaanse kentekenplaten maar “trafico” verlangt ook nog de uitvoer verklaring. Die zit nu dus op de post, afwachten maar. Net als Cokky thuis is begint het te onweren. Natuurlijk valt direct even de stroom uit. Door de nieuwe ondulator is het voor onze computer geen probleem meer. Het apparaat vangt de pieken op en zorgt netjes voor de stroom voorziening. Je kan er niet van buiten hier in Spanje. Cokky komt met een voorstel, “je kan je fiets in het schuurtje op de rollen zetten stelt ze voor, of we kunnen bij het houtvuur de lunch gebruiken, wil je wit, rood of rosé erbij? Ach ja, wat doe je dan? Hoe past dit nu in mijn trainingsschema? Op het moment dat we voor de haard in slaap vallen weet ik het, “Rust is ook training”.

Tourmalet

Donderdag 25 januari 2007.

Het is vandaag bewolkt en koud. In het dorp wordt mij zeker drie keer verteld dat het gaat sneeuwen. Volgens Paco de weerman van TVE1 komt de sneeuwgrens op de 300 meter te liggen. Wij wonen op 195 meter hoogte dus zal het vrijdag hier wel natte sneeuw worden. Grootste probleem met dit weertype is dat ze mijn trainingsschema in de war stuurt. Vandaag zou ik niet gaan fietsen maar ja, het is vandaag nog droog. Het waait niet al te hard dus toch maar de fiets gepakt. Goed, het lange vlakke rondje over Oliva dan maar. Hier is wel meer verkeer maar ik kan lekker veel kilometers maken zonder extreem veel te klimmen. Nadenken kan ik ook goed op de fiets. De eerste reactie op het weblog was van Dick hij gaat ervan uit dat ik ieder dag een stukje maak. Maar ik leg mijn doelen meestal niet zo hoog, iedere dag, dat is wel heel vaak. Nou ja, het is te proberen maar ik ken mij zelf. Dus reken maar nergens op. Ook zet hij erbij, “het bijhouden van een log vergt meer transpiratie dan inspiratie.” Laat ik nu vandaag geen inspiratie hebben. Toch zet het mij aan denken. De route die ik nu fiets is saai maar als ik er nu wat “transpiratie” aan toevoeg? Heb ik dan wat te schrijven? De Tourmalet! Hij is weer open, schiet mij te binnen en ik heb hem nog niet gefietst. In oktober heb ik hem in Frankrijk nog opgefietst 2 uur omhoog zwoegen. Op een gegeven moment was ik zo hoog geklommen dat ik zelfs Lama´s zag lopen. Tourmalet aan de Costa Blanca? Nee niet echt, onze Tourmalet is maar 15 minuten klimmen. Hij lijkt er een beetje op, vandaar dat de leden van de fietsclub hem maar Tourmalet zijn gaan noemen. Klinkt best goed, “hij is weer open” je zou kunnen denken dat na maanden de meters dikke sneeuw is gesmolten. Maar de bloeiende sinaasappelbomen vertellen wat anders. Nee, de weg is breder gemaakt, tot op de top, daarna verandert het mooie nieuwe asfalt, heel Spaans, weer in het oude smalle weggetje. Toch is hij weer zwaarder dan ik had gedacht. Kom op Edwin, wat is nu 15 minuten klimmen? Ik schrik, plotseling passeren negen wielrenners mij. Ik schrik omdat ik bijna nooit wordt ingehaald. Ze praten Russisch! In de afdaling rijd ik een stuk met ze mee, ze rijden op MKB fietsen en ze komen uit Rusland!  Deze keer geen Lama´s op de Tourmalet maar Russen. Met dank aan Dick, alleen moet ik zijn advies deze keer omdraaien, “inspiratie door transpiratie”

Sant Antonio

Afgelopen zondag was het Sant Antonio, de beschermheilige van de dieren. Iedereen komt met zijn huisdier naar de kerk om gezegend te worden. Er waren paarden, koeien, geiten, vogeltjes, katten, veel honden, reptielen, schildpadden, goudvissen en zelfs een zeemeeuw. Ook de dierenarts was er met zijn hondjes. De week na Sant Antonio is het altijd erg rustig in zijn praktijk, vertelde hij. Ik was zelf wel naar het plein gegaan, maar zonder de katten. Dus moesten wij wél naar de dierenarts deze week, Oscar heeft een zware keelontsteking. Als die zegening toch maar een week helpt ga ik de katten niet blootstellen aan een plein vol mensen en honden en aan beierende kerkklokken. Maar het is erg gezellig en superleuk om even te kijken!

Font de Gel

“Je lijkt Julio Iglesias wel”,  riep Manolo van de Ferreteria afgelopen zondag tegen mij. Gelijk denk ik aan Mirandra Rijnsburger, de 30 jaar jongere vrouw van Julio die volgens de “Pronto” net weer in verwachting is. Ik ben samen met Cokky dus dat kan hij niet bedoelen. Nee, hij bedoelt dat mijn gezicht diezelfde tint heeft gekregen. Zoals zo vaak redt Cokky mij door te zeggen dat het komt omdat ik zoveel aan het druiven snoeien ben op het land van Pepe naast ons huis. Het werken buiten zal wel van invloed zijn maar ze vergeet te vertellen dat wij haast iedere dag een uur in de zon siësta houden. Na de lunch zakken we steevast even weg. Misschien moeten we de wijn maar bij de lunch achterwege laten, heeft Cokky al een paar gezegd. En één keer kreeg ik een glas thee bij een stuk pizza maar gelukkig is dat bij één keer gebleven. We moeten tenslotte de plaatselijke economie steunen anders heb ik volgend jaar echt niets meer te snoeien. Dit jaar hebben we alleen maar mooi zonnig, wolkenloos weer gehad en zo was het vandaag ook, alleen was het koud. Verleden week was het nog 22 graden nu wordt de 12 maar net bereikt. Al twee dagen waait er ook nog een koude, droge wind uit de binnenlanden van Spanje. Best goed weer om te fietsen want er moeten kilometers gemaakt worden. Dick komt 14 februari om te fietsen en dan moet ik toch een beetje conditie hebben. Terwijl Cokky naar Yoga is fiets ik het rondje langs, “Font de Gel” de bron waar ik mijn bidon bijvul. Daarna met 60 km per uur naar beneden en met een ommetje weer naar huis waar de lunch wacht….. Even nog weg dommelen, een beetje bijbruinen, de kleur heb ik al zou zo´n jonge vrouw dan vanzelf komen?