Altijd als ik in Frankrijk ben, gris ik in ieder dorp dat ik aandoe bij zoveel mogelijk makelaars foldertjes uit de schappen met het actuele aanbod. Krantjes die ik dan even later op een terras, met een Kronenbourg in de ene en een smeulende Gitane in de andere hand, verlustigd afstruin naar mogelijke opties voor een hernieuwd bestaan.
Het was vaak een van mijn favoriete vakantie-activiteiten. Was, zeg ik, want dit jaar vielen de foldertjes vies tegen. Ten eerste leek het aantal beschikbare droomhuisjes te zijn gehalveerd, ten tweede waren ze binnen het tijdsbestek van een jaar minstens dubbel zo duur geworden.
"Nou ja!" riep ik tegen L. terwijl ik haar een foto liet zien van een mogelijke target: een authentiek bouwval, opgetrokken uit rotssteen en voorzien van lichtblauwe luiken (zoals het hoort dus), "moet je kijken wat ze hier tegenwoordig voor vragen!"
"Nou ja!" riep L.

Het was in elk dorp hetzelfde verhaal, en in de grote steden, zoals bijvoorbeeld Avignon (onze stad nota bene, waar we elk jaar minimaal twee dagen naartoe gaan), was het drama alleen nog maar groter. Daar waar we drie jaar geleden nog voor 400.000 euro een complete kerk in het centrum van Avignon hadden kunnen bemachtigen (waar we dan op de begane grond een museum/expositieruimte van zouden maken voor moderne kunst en zelf zouden leven in een aantal van de torentjes - ja jongen, wilde plannen te over), moesten we hedentendage datzelfde bedrag neertellen voor een vierkamerwoning op 2 hoog met gebrekkig sanitair en elektriciteitsleidingen die buitenshuis blootdraads langs de muren liepen, zodat je enerzijds in het geval van honger gratis gefrituurde vogels uit de vensterbank kon plukken, maar anderzijds verdomde moeilijk een solide brandverzekering op de kop zou kunnen tikken, vermoedde ik.

"Hoe zou dat nu toch komen", peinsden we de volgende ochtend, "waarom zijn die huizen hier plotseling zo populair geworden?"
"Misschien", begon L., "misschien komt het door 'het roer om'."
"Het roer om?"
"Ja, dat Engelse programma, dat tegenwoordig ook in Nederland wordt uitgezonden, waarbij buitenlanders, vooral Britten eigenlijk, hun baan opzeggen en een nieuw bestaan proberen op te bouwen door Bed en Breakfasts of hotelletjes te beginnen in Spanje of Fr.."
'Je hoeft mij niet te vertellen wat 'het roer om' is", onderbrak ik 'r enigszins bot, "maar...zou je denken?"
"Het zou kunnen."
Ik keek naar het uithangbord van het terras waar we op zaten: 'Irish pub' spelden de letters, daaronder een schoolbord waarop in krijt stond geschreven:
Petit dejeuner (croissant+cafe): 4 euro
English Breakfast (toast, ham & eggs, sausages, baked beans + tea or coffee): 6 euro
Ik nam nog een hap van mijn croissant en keek rond. Iedereen zat worstjes te vreten. Het was godbetert 9 uur 's ochtends.
Als ik het niet met eigen ogen had gezien, had ik het niet geloofd - ik bedoel, worstjes! om 9 uur, 's ochtends! - maar blijkbaar bood dat emigreren die Engelsen toch best een aardige business case.
"Mischien heb je gelijk", zei ik tegen L.

Anyway. Daar zaten we dan met onze mooie plannen om ooit nog eens te verkassen naar het Zuiden van Europa. We waren te laat. We hadden de boot gemist, 'de kat net zolang uit de boom gekeken tot ie werd weggevist door een imperialistische adelaar', zoals een naar Nederland gevluchte Perzische dichter, met net een integratiebevorderende spreekwoordencursus achter de rug, het zou kunnen formuleren.

Toch ging het plannen maken onverminderd door. Desnoods, zo bedachten we, huren we permanent een hotelkamer voor 50 euro per nacht, en ga jij (L.) elke dag portretten tekenen op het place d'Horloge en ga ik (moi) gitaar spelen en/of een aantal Franse klassieke gedichten in mijn kop stampen en die op geheel eigen wijze declameren ten overstaande van argeloze toeristische voorbijgangers.
"Of we beroven de bank", zei L.
"Precies", zei ik, "mogelijkheden zat."

Het zit er dik in dat ik altijd een dromer zal blijven. Misschien omdat ik meer hou van de droom dan van de daad. Ik ben iemand die mensen wantrouwt die zeggen dat 'de weg er naartoe mooier is dan het doel'. Dat soort mensen heeft nooit een berg beklommen. Natuurlijk kan je ontzettend veel leren van de weg naar het doel, maar noem 'm in godsnaam niet mooi. De mensen die dat doen zijn uiteindelijk nooit tevreden, en zullen het ook nooit geraken. Blijven altijd dolende en sterven stiekem ongelukkig.
Mij gaat het domweg om het doel. Met dat doel kan ik blij zijn. Niets mooiers dan het bordje met sommet. Ik ben bereid er een hoop pijn voor te lijden, omdat ik weet dat die pijn zich later uitbetaalt in een gevoel van trots, of zelfs van geluk, maar flikker op met je 'de weg er naartoe is eigenlijk nog mooier'. Op het gevaar af een dubieuze vergelijking te maken zeg ik: 'je schrijft toch ook niet op: '5 mei 1945 was fantastisch, maar de weg er naartoe, die was pas echt schitterend, want daar heb ik zoveel van geleerd en.., etc'

Fuck. Ik ben hopeloos af aan het dwalen. Ik probeer nu al dagenlang een bruggetje te maken naar een web-log van een Nederlandse man die 12 jaar geleden naar Spanje is geemigreerd en het m.i. helemaal voor elkaar heeft.
Een man die pakweg twintig jaar als simpele boswachter heeft gewerkt voor Staatsbosbeheer, langzaamaan ziek wordt van de toenemende bureaucratie en regelgeving, maar ondertussen zelf zuinig heeft geleefd, en op een dag op zijn rekeningsaldo kijkt, en denkt: 'Verdomd. Met deze centjes zou ik best wel eens een leuk huisje in Spanje kunnen kopen, om daar met het plaatselijke prijsniveau, als ik een beetje zuinig aan doe, de rest van mijn leven te gaan rentenieren.'
En guess what. He did it. Samen met zijn vriendin kocht ie op de leeftijd die ik nu zelf heb, een paradijsje pakweg 50 kilometer landinwaarts van de Costa Blanca, voor 90.000 gulden (41.000 euro).

Een vrijstaande woning met een voetbalveld aan eigen grond, uitzicht op de bergen, waar ie dagelijks in rond wielrent en voor de rest zijn tijd vult met menu's del dia verorberen qua lunch in de plaatselijke uitspanningen en kijken naar bloesemende amandelbomen.
(de hiervolgende foto is genomen in februari(!) van dit jaar)

Woah, man!
Dit is wat ik wil. Ik wil ook rond wielrennen in de bergen, elke dag. En menu's del dia vreten qua lunch, waar ze steevast een volle fles wijn bij serveren. Om daarna een paar uur lang siesta te houden (briljant gewoon! die Spanjaarden), om vervolgens het hele geintje op dezelfde dag in de avond nog eens te herhalen.

Maar ik ben te laat. Inmiddels kost een woning in Spanje die destijds 41.000 deed, meer dan het tienvoudige, als ik het weblog van de voormalige boswachter moet geloven.
Voorlopig zwaar boven mijn budget dus. En door die prijsstijgingen krijg ik hoe langer hoe meer dat beeld op mijn netvlies van die hengel en de ezel. Kortom dat het een zinloze droom is als ik op de huidige voet doorga.
Ergo: er moet of snel een hoop geld worden verdiend, desnoods op onorthodoxe wijze, of ik moet mezelf een ander doel stellen. Een nieuwe droom. Suggesties? Iemand?

PS: over dat weblog van die boswachter binnenkort meer.